23 november 2017

MIJN MOOISTE HERINNERING EINDIGT HIER

Mel Hannigan lijkt een heel normaal leven te leiden. Maar als je haar echt leert kennen, dan merk je wel dat ze heel wat naars in haar leven meemaakt. Ik zal je eerst maar vertellen dat Mel aan een bipolaire stoornis lijdt. Gelukkig heeft ze daar wel pillen voor, maar je merkt toch wel dat ze soms wat down is en soms heel vrolijk. Ze is niet de enige in haar familie, want haar broer en tante hebben het ook. Maar haar broer, Nolan, die ze als haar grote voorbeeld ziet, is overleden. Hij heeft zelfmoord gepleegd. Wervelwind Joan (haar tante) en haar moeder letten daarom goed op Mel. Maar haar vrienden, die weten van niks. Niks is hun verteld, maar volgens Mel kan dat prima zo. Zij heeft nergens last van, en zij hebben nergens last van. Probleem opgelost toch? Maar wanneer ze de leuke jongen David leert kennen, wiens oma in het bejaardentehuis woont waar Mel werkt, wordt toch wel wat moeilijker om haar ziekte te verbergen. Maar dit is niet het enige probleem. Op een dag staat opeens Annie voor de deur, die een doos heeft voor Zumi en Connor, want ze gaat weg. Even voor de duidelijkheid: dat waren Mels vroegere vrienden, die haar hebben laten vallen, al was dat deels ook de schuld van Mel zelf. Haar hele verleden komt terug, en misschien wordt het dan ook wel tijd voor onthullingen....
Jaja, een prachtig boek. Ik ben zoiezo wel blij met boeken van Eric Lindstrom, zoals Wat jij niet ziet, hij laat echt een hele andere kant zien. Ik wist geeneens wat een bipolaire stoornis was, dus ik ben wel blij dat ik dat nu ook weet. Het werd niet echt duidelijk uitgelegd in het boek, maar als je eenmaal weet hoe zo'n ziekte in elkaar zit, en dan dit boek leest, heb je waarschijnlijk een best goed beeld. Dit onderscheidt het boek wel van andere boeken, al is het voor de rest ook wel beetje zo'n model waarin het normaal begint, steeds erger wordt en dan toch weer goed (is dit een spoiler?). Maar dat heb ik geen last van, de meeste mensen houden van dit soort boeken, want ja, er moet altijd wel wat actie in het verhaal zitten. Het ging over heel veel, maar ik moet wel zeggen dat deze hoofdpersoon wel een hele heftige jeugd heeft. Je kan je heel erg goed inleven, en voelt met haar mee. Wat ik nou echt leuk vind, is dat er een soort puzzeltje in het boek zit. Ik weet niet of ik dat zo goed uitleg, maar ik omschrijf het wel. Bij het begin van ieder hoofdstuk zie je Hamster, Hommel, Hamerhaai en Hannigansje die wat doen, Ik dacht eerst echt van: waaat is dit, maar als het wordt uitgelegd ga je helemaal naar dat stukje kijken en dan is de stemming van Mel nog duidelijker om voor je te zien. Dit van ik nou echt wel leuk, zo'n klein dingetje, wat de puntjes op de i zet, en ja, ik hou van kleine dingen, dus ik vond het heel leuk. Super!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten