31 augustus 2017

Al het moois is niet verloren

Ingrid heeft op dit moment vakantie, en gaat naar een "survivalkamp". Ze is niet echt het type dat daar heen gaat, maar ze moet, omdat ze anders niet naar het conservatorium kan, waar ze een zangopleiding wil volgen. Ingrids moeder, Margot-Sophia, weet hoe onstabiel een zangcarrière is, ja, dat weet ze heel goed. Daarom laat ze Ingrid echt niet zomaar gaan naar het conservatorium, ook al is ze nog zo goed. Wanneer Ingrid op het survivalkamp komt, ontdekt ze allerlei dingen. Dingen over haarzelf en dingen over anderen. En ze ontdekt dat het survivalkamp heel anders is dan ze verwacht had. Ze dacht dat ze veel hadden daar, maar nee, veel van haar spullen moet ze achterlaten en ze moet in een vieze en natte tent slapen, met twee jongens. Ze dacht ook dat er "normale" leeftijdsgenoten zaten, die ook maar een beetje wat deden. Maar nee, ze zit iemand die al een kind heeft, iemand die is weggelopen, iemand die verslaafd is en iemand die net de gevangenis uit is. Problemen, problemen, ja, dat hebben ze allemaal. Maar ze zijn niet alleen.
De kaft laat een mooie hemel vol met sterren zien, met daaronder wat dennenbomen. Een prachtig gezicht, dat weet iedereen. En daar staat de titel dan, Al het moois is niet verloren in grote witte blokletters. En Ingrid, die onder de blokletters staat, kijkt omhoog naar de hemel en de letters. Erg mooi hoor, deze kaft. Natuurlijk staat er de schrijfster op, namelijk Danielle Younge-Ullman. Ik ken haar niet echt van andere boeken, maar nu wel van dit boek. Toen sloeg ik het boek open. Ik las het maar door en door, want spannend is het wel. Je blijft maar doorlezen, en daarom had ik het ook snel uit. En nu komt ik tot de conclusie: Drama. Drama, heftig, dramatisch, hectisch of hoe je het ook wil noemen, in ieder geval noem ik het boek dramatisch of heftig. Want jeetje, het gaat van penarie naar ellende weer naar penarie. Van buiten ziet het boek er misschien rustig uit, trap er niet in. Maar met al die drama lees je het boek wel snel uit. Ook wil je het einde zo graag weten. Maar het is heftig, hoor. Ik vind de wisselingen tussen het verleden en het nu erg leuk, want zo leer je de hoofdpersoon pas echt goed kennen. Eerst moest ik wel even wennen hoe dat in zijn gang ging, omdat ik nog niet door had wat wat was. Maar bij de koppen van de hoofdstukken staat duidelijk waar het hoofdstuk over gaat. Het einde van Al het moois is niet verloren is werkelijk prachtig en realistisch. Al zou je zo veel drama misschien wel niet echt realistisch noemen. Ik denk dat het boek voor wel wat oudere kinderen is, want het verhaal is niet zomaar een verhaal. Ik geef het boek een 7.5, sterk, maar iets te veel drama.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen