31 augustus 2017

Het zomerhuis

Sasha en Ray zijn geen familie. Nee, niks hebben ze met elkaar gemeen. Ze hebben elkaar zelfs nog nooit gezien, en hebben een heel ander leven. Maar toch weten Sasha en Ray dat de ander bestaat, ze kennen elkaar zelfs een soort van. Ze delen drie halfzussen, Emma, Quinn en Mattie. Ze delen een strandhuis waar ze in hetzelfde bed slapen, dezelfde kast gebruiken en dezelfde badkamer. Maar daar zijn ze nooit allebei. Deze aparte situatie komt door hun ouders. Rays moeder Lila was vroeger getrouwd met Sasha's vader Robert, ze kregen drie dochters, scheidden, en ze bleven het vakantiehuis delen. Maar de nieuwe families die er ontstonden ontmoeten elkaar nooit. Alleen Emma, Quinn en Mattie zien iedereen. Dit blijft niet zo. Als Emma Jamie leert kennen, is het meteen raak. Algauw willen ze trouwen, met iedereen erbij. Dit zet natuurlijk de wereld op zijn kop. Ruzies ontstaan, en familieleden komen achter verbazingwekkende waarheden. Hoe zal dit eindigen?
Een superleuk boek, al zeg ik het zelf. De kaft is mooi gemaakt en je komt meteen in die zomersfeer. Het is superleuk om het boek uit zo veel perspectieven te lezen, namelijk de perspectieven van de kinderen. Maar het is wel verwarrend dat er geen namen bij de hoofdstukken staan, dus soms weet je niet precies over wie dit nou is. Dat is jammer. Om dat nog erger te maken, geven Sasha en Ray elkaar elkaars namen, zodat je soms even moet nadenken. Maar het verhaal is prachtig en origineel. Er gebeurt ontzettend veel en zo lees je het boek natuurlijk wel snel uit. Het klinkt als een klassieker, twee personen die elkaar "kennen" maar toch niet. Het is erg romantisch, en het gaat ook veel over vriendschappen. Ook zou het boek een 8 geven, echt super! Hoewel er veel in gebeurt, leest het niet zwaar. Een aanradertje!

Al het moois is niet verloren

Ingrid heeft op dit moment vakantie, en gaat naar een "survivalkamp". Ze is niet echt het type dat daar heen gaat, maar ze moet, omdat ze anders niet naar het conservatorium kan, waar ze een zangopleiding wil volgen. Ingrids moeder, Margot-Sophia, weet hoe onstabiel een zangcarrière is, ja, dat weet ze heel goed. Daarom laat ze Ingrid echt niet zomaar gaan naar het conservatorium, ook al is ze nog zo goed. Wanneer Ingrid op het survivalkamp komt, ontdekt ze allerlei dingen. Dingen over haarzelf en dingen over anderen. En ze ontdekt dat het survivalkamp heel anders is dan ze verwacht had. Ze dacht dat ze veel hadden daar, maar nee, veel van haar spullen moet ze achterlaten en ze moet in een vieze en natte tent slapen, met twee jongens. Ze dacht ook dat er "normale" leeftijdsgenoten zaten, die ook maar een beetje wat deden. Maar nee, ze zit iemand die al een kind heeft, iemand die is weggelopen, iemand die verslaafd is en iemand die net de gevangenis uit is. Problemen, problemen, ja, dat hebben ze allemaal. Maar ze zijn niet alleen.
De kaft laat een mooie hemel vol met sterren zien, met daaronder wat dennenbomen. Een prachtig gezicht, dat weet iedereen. En daar staat de titel dan, Al het moois is niet verloren in grote witte blokletters. En Ingrid, die onder de blokletters staat, kijkt omhoog naar de hemel en de letters. Erg mooi hoor, deze kaft. Natuurlijk staat er de schrijfster op, namelijk Danielle Younge-Ullman. Ik ken haar niet echt van andere boeken, maar nu wel van dit boek. Toen sloeg ik het boek open. Ik las het maar door en door, want spannend is het wel. Je blijft maar doorlezen, en daarom had ik het ook snel uit. En nu komt ik tot de conclusie: Drama. Drama, heftig, dramatisch, hectisch of hoe je het ook wil noemen, in ieder geval noem ik het boek dramatisch of heftig. Want jeetje, het gaat van penarie naar ellende weer naar penarie. Van buiten ziet het boek er misschien rustig uit, trap er niet in. Maar met al die drama lees je het boek wel snel uit. Ook wil je het einde zo graag weten. Maar het is heftig, hoor. Ik vind de wisselingen tussen het verleden en het nu erg leuk, want zo leer je de hoofdpersoon pas echt goed kennen. Eerst moest ik wel even wennen hoe dat in zijn gang ging, omdat ik nog niet door had wat wat was. Maar bij de koppen van de hoofdstukken staat duidelijk waar het hoofdstuk over gaat. Het einde van Al het moois is niet verloren is werkelijk prachtig en realistisch. Al zou je zo veel drama misschien wel niet echt realistisch noemen. Ik denk dat het boek voor wel wat oudere kinderen is, want het verhaal is niet zomaar een verhaal. Ik geef het boek een 7.5, sterk, maar iets te veel drama.

14 augustus 2017

De zon is ook een ster

Daniel, die een Koreaans is, doet altijd zijn best. Tenminste, dat probeert hij. Dat willen zijn ouders. Die willen heel erg graag dat hun twee zoons niet zo worden als zij, dus dat ze niet in een klein winkeltje werken maar bij Harvard studeren om dokter te worden, ofzo, als ze maar goed werk krijgen. Charlie, zijn broer is inmiddels van Harvard geschopt, dus nu kijken zijn ouders in zijn richting. Daniel doet dit voor zijn ouders. Al wil het allerliefste een dichter worden. Wat zijn ouders natuurlijk dom vinden, want met dichten, daar verdien je je geld pas slecht mee. Zo moet hij,op gesprek. Maar als hij daar loopt, op weg naar een gebouw, dan ziet hij een prachtige bos krullen lopen. Dat is Natasha. Met haar gaat het vandaag helemaal niet zo goed, want vandaag moeten ze weg. Haar familie moet weg uit Amerika, omdat ze hier illegaal woonden. En dus worden ze uitgezet, terug naar Jamaica. Ze kent het daar toch niet! Haar broertje Peter is heel blij om naar Jamaica te gaan, waar hij het niet kent, want hij heeft nauwelijks vrienden hier; Natasha wel. Natasha gelooft niet in het lot; het is wat het is. Ze houdt zich aan de feiten, en aan de ware wetenschap. Ze doet wat ze doet. Maar als de leuke Daniel haar achterna loopt, weet ze het niet helemaal meer zeker. Is het het lot wat bepaalt op deze belangrijke dag?

De zon is ook een ster is of was de nummer 1 New York Times bestseller, wat ik heel goed snap. Het is geschreven door Nicola Yoon. En iedereen zal van dit boek houden. Ik ook. Ik kan het van alles noemen, mooi, leuk, verwarmend, verfrissend, prachtig, onvoorspelbaar, voorspelbaar, realistisch. Het boek zet je zeker aan het nadenken, over het lot, en over feiten. Het leuke aan dit boek is dat je veel leest, er zijn tientallen gedachtepunten, die van Daniel en Natasha, van hun familie, en van mensen die langslopen of die te maken krijgen met het lieve stel. Lief. Ja, ik denk dat dit boek een lief boek is, hartverwarmend. Het is gemaakt om jou en mij blij te maken, om je een glimlachje te geven en om je een gevoel te geven waar je van wilt gaan huppelen. Dat deed het met mij tenminste, en ik hoop dat het boek dat ook met jou doet. Het is fijn om dit boek na een serieus boek te lezen, dat verzacht de waarheid. Het is geen fantasie, maar het is ook niet echt. Voor mij is het niet echt. Het is wel echt, maar toch zo mooi. Een boek, een lief boek, een boek dat je de zon op je laat schijnen, als je daar zin in hebt, dan moet je dit lezen. Hoe je ook bent.

13 minuten

Op een dag wordt het lichaam van een meisje gevonden, in het water. Na 13 minuten begint gelukkig haar hart weer te kloppen, en uiteindelijk komt ze er levend vanaf. Dit meisje heet Natasha, het meest knappe en populaire meisje van de school. Iedereen is diep geschokt over wat er met Natasha gebeurt is, maar alles wordt weer als vanouds. Natuurlijk wilt de politie erg graag weten wie dit vreselijke ding haar heeft aangedaan. Natasha kan zich niks meer herinneren, dus moet de politie zonder iets te weten achter de daders aan gaan. En oh ja, er veranderen ook zeker dingen. Rebecca, oftewel Becca, die vroeger een goeie vriendin van Natasha was, wordt weer vrienden met deze Tasha (Natasha). Tasha had Becca vroeger plotseling laten vallen, alsof ze niet meer bestond. Maar het verleden is het verleden. Tasha zoekt weer contact met Becca, wat zij zeker niet afslaat. De twee meelopers van Tasha, Jenny en Haley, vinden Becca maar stom. Ook doen ze de laatste tijd nogal afstandelijk, en zitten ze vaak samen te smoezen. En zo gaat de zoektocht naar die afschuwelijke daders door...
Het boek 13 minuten is geschreven door Sarah Pinborough, die wel meer thrillers heeft geschreven. Zo is dit boek ook een jeugdthriller. Het woord thriller zegt het al, het is niet zomaar een boek. Ik kreeg er werkelijk de kriebels van. Ik heb wel vaker gehad dat ik een boek eng vond, en dat ik erover nadacht. Maar dit boek is toch wel anders. Het is anders eng. Het maakt je bang. Zo is dit boek echt een speciaal boek, niet een boek dat je zo even vergeet. Want het boek, meteen al als je die ziet, straalt een bijzonder koud gevoel uit. De kaft al, deze prachtige kaft, die straalt al iets kouds uit. Uit mooie ijzige kleuren, daaruit bestaat 13 minuten. Ja. Dat vergeet ik niet. Maar goed. Ik wil ook zeggen hoe onvoorspelbaar dit boek is, echt. Het is niet zo'n boek die je even 1234 begrijpt. Er is veel afwisseling in het boek, het bestaat uit tekst of berichten, of uit tekst van Becca, Haley en Jenny, en ga zo maar door. 13 minuten is voor mij toch zeker twaalf jaar en ouder, dat zeker. Al is dat voor iedereen anders. En ik raad iedereen (als je van thrillers houdt dan) dit uitzonderlijke bibberende boek aan, wat klaar is om gelezen te worden.