29 mei 2017

Race

Het boek Race van Maren Stoffels gaat over River en Ties. Ze wonen op een eiland in Nederland (het is niet echt duidelijk welk eiland) en leiden een best normaal leven. Maar dan overlijdt de moeder van Ties, en daar heeft Ties het heel moeilijk mee. Zijn broer, ja, Ties weet niet precies waar hij altijd is. Zijn vader stopt met pianospelen, en het enige wat hij nu nog doet is koffie drinken en aan het tuinhuis bouwen, want het tuinhuis was Ties' moeders laatste wens. Maar Ties verandert ook. River merkt dat erg. Ties is een stil persoon, maar vroeger kon River altijd wel de gedachtelijn van Ties volgen, en nu niet meer. River heeft echt geen idee wat er allemaal in hem om gaat. Het is vakantie, en Sina, ook een vriendin van Ties, komt weer terug naar huis. River is daar niet zo blij mee, ze mocht Sina eigenlijk nooit. Ook komt er een nieuwe jongen op het eiland. Ravi, en hij is Surinaams. River voelt iets speciaals voor hem. Ties komt er achter waar zijn broer de hele tijd mee bezig is: ruziën met Turkse jongens. Ties gaat meedoen met zijn broer en Patje en verwaarloost zijn eigen vrienden. Daarom gaat River nu met Follo, en populaire jongen uit haar klas, om. Er komt steeds met ruzie en ellende. Komt het allemaal nog wel goed?
Ik vond Race een spannend, boeiend en leuk boek. Het gaat veel over discriminatie en liefde en er gebeurt veel. Het is erg leuk dat het boek uit twee standpunten is geschreven. Dat doet Maren Stoffels wel vaker. De ene keer lees je wat River denkt, en de andere keer wat Ties denkt. Nu is het zo dat Ties het meest aan de beurt komt, wat ik wel een beetje jammer vond. Ik heb het boek snel uitgelezen, want het was erg spannend en er gebeurde veel. Misschien wel een beetje te veel, maar daar ergerde ik me niet aan. Het verhaal is best realistisch, al is het dus wel veel drama in één keer. Ook heeft het boek wel een beetje een boodschap: discriminatie is niet oké. Ik vond het mooi om te lezen dat Ties behalve die harde kant ook een zachte kant heeft. Hij leerde namelijk een verstoten lammetje kennen en gaat elke dag naar de boerderij om die op te zoeken. Het boek gaat om de grote Eilandrun, een hardloopcompetitie. Dat vind ik wel leuk. Ik heb eigenlijk niet heel veel te zeggen over dit boek, het is spannend en leuk. Maar toch nog één ding is dat het misschien een tikkeltje voorspelbaar is. Maar dat valt niet op, want sommige dingen zijn juist weer verrassend. Ik zou het boek aanraden, het is makkelijk te lezen en erg boeiend!

Anne van het Groene Huis

Het boek Anne van het Groene Huis, geschreven door L.M. Montgomery speelt zich af in het prachtige Canada. Het gaat over het leuke meisje Anne Shirley, van tien jaar. Ze is een weeskind; haar ouders overleden al heel vroeg. Na een lange tijd van huis wisselen komt ze in een weeshuis terecht. Ze wacht al lang op iemand die haar onder hoede wil nemen. In de tussentijd zijn de broer en zus Matthew en Marilla Cuthbert van het Groene Huis even gewoon als altijd. Nou ja, ze willen wel graag een weesjongen die Matthew kan helpen op het land. Ze vragen iemand anders, die ook een wees onder hoede wil nemen, om een jongen van tien of elf jaar mee te nemen uit het weeshuis. De jongen gaat dan in zijn eentje met de trein naar hun toe, en wacht dan op het station op Matthew. Maar het loopt helemaal anders. Als Matthew het station op komt, ziet hij alleen een meisje met knalrode haren en veel sproeten. Dit moet een vergissing zijn! Het meisje is Anne, en ze is zo blij dat ze uit het weeshuis mocht. Dat ziet Matthew, en hij wil haar echt niet kwetsen. Matthew neemt haar mee naar huis en dan lossen ze het daar op. Maar het kwebbelkousje Anne is zo lief en leuk, dat ze misschien wel mag blijven...
Ik vond Anne van het Groene Huis een prachtig en boeiend boek. Alles wordt heel mooi beschreven, hoe de mensen eruit zien, en hoe de omgeving eruit ziet. Je krijgt dan helemaal een beeld van de mooie plek waar de Cuthberts wonen. Meer mensen die het boek lazen hebben dat blijkbaar ook, want ik las dat er nadat het boek werd gepubliceerd veel toeristen naar die plek in Canada gingen. Maar dat is niet het enige wat het boek zo mooi maakt. Het is namelijk ook erg leuk om te lezen hoe veel Anne fantaseert. Omdat ze natuurlijk zo'n moeilijke tijd heeft gehad fantaseerde ze altijd dat alles mooier en leuker was. Maar Anne fantaseert wel erg veel, vindt Marilla. Ook lees je hoe ze opgroeit, van een klein ondeugend meisje naar een slimme volwassen vrouw. Dat vind ik persoonlijk altijd erg boeiend. Anne praat wel erg veel en lang, dat zie je goed als je even niet leest, maar kijkt naar het stuk waarin Anne praat, en dat is misschien een beetje té lang, ze praat gewoon aan één stuk door, als een soort speech, zonder even te bewegen of zo. Dat lijkt mij een beetje onwaarschijnlijk voor een meisje van tien. Maar nog één ding wat ik leuk vind, is dat er in elk hoofdstuk weer iets anders gebeurt. Wat dan wel jammer is, dat als je naar een volgend hoofdstuk gaat, dan is er een heel groot stuk van de tijd overgeslagen en voor je het weet is ze al heel oud. Dat vind ik best jammer, en het is soms dan ook een beetje moeilijk te volgen. Maar ondanks dat is het boek echt prachtig, verfrissend en geweldig, en ik zou het boek echt in de lente lezen, want dan kan jij ook tussen prachtige bomen en geurige bloemen zitten te fantaseren!

4 mei 2017

Wat jij niet ziet

Wat jij niet ziet van Eric Lindstrom gaat over een blind meisje, namelijk Parker Grant. Maar ze is heel normaal, en wil absoluut niet anders behandeld worden. Want ze is niet anders. Parker heeft ook de Regels bedacht. En één van die Regel is dat ze nooit verraden wil worden. Scott Kilpatrick heeft haar verraden, toen ze verkering hadden. Dat heeft Parker hem nooit vergeven, en dat gaat ze ook niet doen. Als ze na een paar jaar opeens weer met hem in de klas zit, gaat ze wel een beetje nadenken. Moet ze hem wel of niet negeren? Waar ze ook veel over nadenkt, is over haar vader. Hij is deze zomer overleden en Parker is nu dus wees. Want haar moeder is op haar zevende doodgegaan. Gelukkig is haar tante bij haar ingetrokken, maar dat is niet altijd fijn. Ze mag bijvoorbeeld niet koken. Maar voor de rest is alles heel gewoon, toch?
Parker Grant is een beetje een stoer en direct personage in dit boek. Ik mag haar wel. Het verhaal is heel goed en leuk, zo in de American School stijl. Maar wel op zijn eigen manier. Het boek heeft echt wel een boodschap volgens mij, namelijk de boodschap dat je bepaalde mensen niet anders moet behandelen. Iedereen is hetzelfde. Ik vond het boek ook echt geweldig, dus ik zou het boek zeker aanraden. De omslag is ook leuk, zo met braille er bij. Ik heb er eigenlijk niet zoveel over te zeggen. Maar wel dat het een leuk boek is!

Neem mijn hand

Raymie van tien jaar doet dit jaar aan twirlles. Dat komt omdat haar vader ervandoor is gegaan met de tandartsassistente. Raymie mist haar vader heel erg. Maar ze heeft een plan: ze wil "Mini Miss Midden-Florida Autobanden" worden, want dan komt ze in de krant te staan en ziet haar vader dat waarschijnlijk. En dan gaat hij naar huis en dan is alles weer normaal. Op twirlles ontmoet Raymie twee andere meisjes die ook allebei "Mini Miss Midden-Florida Autobanden" willen worden. Zij heten Louise en Billie. Louise wil heel graag het geld wat je wint bij die competitie, en Billie wil de competitie heel graag saboteren. De drie meiden leren elkaar steeds meer kennen en worden goeie vrienden.
Neem mijn hand van de schrijfster Kate Dicamillo vind ik een heel bijzonder boek. Het is interessant en zweverig geschreven, heel anders dan de meeste boeken die ik heb gelezen. Het verhaal zelf is ook origineel en mooi. Ik moet wel zeggen dat ik niet precies wist wat twirlen was, en dat werd ook niet echt uitgelegd in het boek. Het twirlen was misschien ook slechts bijzaak, maar toch vind ik dat er wel wat meer over verteld mocht worden zodat je een beetje een beeld van de sport krijgt. Ook vind ik het plaatje op de voorkant een beetje onduidelijk. Daar lijkt het namelijk alsof de meisje veel ouder dan tien jaar zijn, dus dat dacht ik ook eerst toen ik het boek las. Maar ondanks deze puntjes is het boek zeker de moeite waard om te lezen, hoe oud je ook bent. Met haar bijzondere schrijfstijl, en het mooie verhaal (waar het lijkt alsof er niet veel gebeurt maar waar het toch spannend blijft) verdient het boek een mooie plaats in je boekenkast.

Duivelmaeker - In de ban van Jheronimus Bosch

Faye heeft sinds kort last van duivels. En het wordt alleen maar erger. Gewone onschuldige mensen veranderen voor haar ogen in duivels. Faye kan er gewoon niet meer tegen.
Daarom besluit ze om naar een psychiater te gaan en deze om hulp te vragen. De psychiater kan Faye inderdaad helpen en Faye besluit om de duivels die ze ziet te tekenen. De getekende duivels laat ze aan de psychiater zien en de psychiater vindt de duivels lijken op de duivels van Jheronimus Bosch. (Jheronimus Bosch was een schilder die allemaal schilderijen maakte met daarop duivels.)           
De nacht nadat de psychiater Jheronimus Bosch heeft herkend, krijgt ze een droom over ene Joen. Na een heleboel dromen komt ze te weten dat ‘Joen’ Jheronimus Bosch is. Ook ontdekt ze dat ze op een goddelijke manier is verbonden met Jheronimus Bosch. Jheronimus Bosch probeerde de mensen te waarschuwen voor de slechte kanten van de wereld door te schilderen en af te beelden in (voornamelijk) duivels.
Faye kwam er achter dat Jheronimus Bosch probeerde de duivel te kooien en dat hem dat ook gelukt was. Hij had een engel bij de kooi achtergelaten zodat die de duivel tegen kon houden.
Helaas is de duivel bezig met ontsnappen en is de engel zwak omdat het al duizenden jaren tegen de duivel had moeten vechten.
Faye gelooft dat zij de nieuwe engel is en om dit te bewijzen moet ze de kooi van de duivel vinden om het zeker te weten. Ze gaat daarvoor op bezoek in Den Bosch om daar te zoeken naar aanwijzingen.
Vind ze die? Of zal de duivel ontsnappen en gaat de wereld ten onder? Dat kom je te weten als je dit boek leest.
Ik vind dit boek wel leuk. Het zou niet mijn eerste keus zijn in de boekenwinkel (of bibliotheek) maar ik heb het toch gelezen. En ik moet zeggen: het is lang niet slecht. Integendeel. Ik vond het hartstikke leuk om het boek te lezen. Het onderwerp van duivels spreekt me wel aan ook omdat ik veel van fantasiebeesten houd. Het wordt natuurlijk nog leuker omdat Faye in haar dromen terug in de tijd afreist naar de tijd van Jheronimus. De schrijver geeft hierbij ook nog een gedetaileerde beschrijving over hoe het daar er uit ziet. Dat vind ik ook weer goed. Je kan je goed voorstellen hoe het er uitziet in de 15de/ 16de eeuw. Dat vind ik goed als schrijvers dat doen. Natuurlijk is het ook wel leuk om zelf de omgeving voor te stellen maar bij dit boek vind ik het wel fijn. Bij sommige stukken in het boek kan je wel raden wat er gaat gebeuren en dat vind ik wat minder leuk. Maar bij andere stukken gaat het juist niet zoals je verwacht. Dan krijg je opeens een aangename verassing. Het einde had ik bijvoorbeeld echt niet verwacht. Zo blijft het boek toch nog leuk en spannend om te lezen. Ik zou het boek in zijn totaal een 8,3 geven omdat het een erg goed boek is maar het toch nog nét iets beter kan. Ik raad het wel aan om te lezen.