27 augustus 2015

Water en vuur

Het zestienjarige meisje Tella heeft een doodzieke broer. Als ze op een dag  een uitnodiging krijgt voor een soort wedstrijd, waarmee ze een medicijn kan winnen dat haar broer kan redden van de dood, wil ze meteen meedoen. Dus loopt ze weg van huis.
Voordat Tella mee kan doen aan de wedstrijd moet ze naar een speciale plek komen, daar krijgt ze een ei. Tijdens de wedstrijd hoort een  dier dat Tella kan helpen, een pandora, uit dit ei te komen.
In water en vuur beleef je de avonturen van Tella tijdens deze wedstrijd. Ze ontmoet mensen met wie ze een bondgenootschap aangaat, wordt verliefd en doet alles om de medicijnen voor haar broer te winnen. Omdat het boek onderdeel is van een serie, houdt het verhaal ergens midden in de wedstrijd op.

Ik vond dit een leuk avonturenverhaal. Er kwam zowel actie als avontuur in voor, maar niet de hele tijd, waardoor het realistisch en fijn om te lezen was. Ik vond  dat alles soms een beetje te snel ging in het boek. Ook vond ik het gedrag van de hoofdpersoon heel onherkenbaar. Er gebeurden geen dingen die het verhaal ineens spannender maakte en daarom ervoer ik het boek niet als ‘spannend’.
Op de achterkant van het boek staat ‘nog beter dan de hongerspelen.’ Ik weet niet goed of ik het daar mee eens ben, maar ik denk wel dat dit boek beter geschreven is. Het lijkt af en toe  verdacht veel op de hongerspelen, waardoor het verhaal minder origineel is.
Ik denk dat dit boek geschikt is voor zowel liefhebbes van liefdesverhalen en verhalen over vriendschappen en tieners als voor liefhebbers van actieverhalen, omdat het daar een beetje een combinatie van is. Ik vond het leuk om water en vuur te lezen en ben benieuwd naar het vervolg!

Wij Leugenaars

Wij leugenaars gaat over Cadence, een meisje uit een hele rijke familie. Haar opa is rijk tenminste. Haar moeder is hondentrainer en leeft min of meer van opa’s geld. Ieder jaar gaat Cadence naar het privé-eiland van de familie, waar ook de rest van de familie is. Cadence, een nicht (Mirren), een neef (Johnny) en een vriend van die neef (Gat)  die meekomt worden samen de leugenaars genoemd. De leugenaars doen in de zomers bijna alles samen. Ze nummeren de zomers met hun leeftijd. In Zomer 15 gebeurt er een vreemd ongeluk waardoor Cadence bijna verdrinkt. Ze herinnert zich niet meer waarom ze in haar ondergoed ging zwemmen en waarom er niemand bij haar was. In Zomer 16 gaat Cadence niet naar het eiland, maar met haar vader op reis door Europa. Ze schrijft een heleboel e-mails aan de andere leugenaars, maar ze schrijven niks terug. Het jaar daarop gaat ze weer terug naar het eiland. Alles is veranderd. Het huis van opa is weg en er is een lelijk nieuw gebouw voor in de plaats gekomen. Opa noemt iedereen Mirren. De tantes ruziën niet meer over de erfenis. En dan komt ze stukje bij beetje achter de schrokkende waarheid.
Wij Leugenaars is een goed boek, met mooie metaforen en een goed verhaal. Je wilt het liefst bevriend reken met alle personages en dit boek valt dan ook in de categorie ‘’Was ik maar fictief’’ samen met o.a. Harry Potter (ik zit nog steeds om mijn brief te wachten), Percy Jackson en Gone. Het einde is ZÒ bizar dat als ik bijna in de knoop was geraakt (niet dat ik dat kàn). Meer valt er niet over te zeggen; lees het gewoon! (En vertel dan niet verder hoe het eindigt, natuurlijk)

How to love

How To Love gaat over Serena, een 18-jaar oud meisje met een 3-jarig dochtertje, Hannah. Hannah’s vader, Sawyer, vertrok vlak nadat Serena zwanger raakte. Serena was eigenlijk altijd al een soort of verliefd op Sawyer, net als haar beste vriendin Alice. Als Alice en Sawyer verkering krijgen ziet Serena Alice Sawyer bijna een jaar niet. Op een avond gaan Serena en Sawyer samen een ijsje eten. Serena begrijpt het niet, maar ze is allang blij. Als ze weer terugkomen is Alice tegen een boom opgebotst met de auto en dood. De tijd na Alice’s dood ontstaat een er een warrige relatie tussen Sawyer en Serena. En dan verdwijnt Sawyer. Hij komt in het Nu terug. Serena houdt zielsveel van Hannah, maar kan ze ook weer van Sawyer houden?
Ik vond dit boek vrij stom, eigenlijk. Er wordt vooral veel aandacht besteed aan die verliefdheid, bladiebla, en het verhaal is vrij saai. Eigenlijk is dat daarboven het hele verhaal. Dus kan ik het niet echt recenseren, want ja, het is mijn taak om verhalen te recenseren. Ik zou dit boek in ieder geval ontzettend afraden!

De bende van Lijp Kot

Pontus z'n vader is walvisvaarder en is eens weggegaan maar nooit meer terug gekomen. Pontus z'n moeder is toen hij jong was doodgegaan.
Daarom leeft Pontus nu in het Aalsmoezeniersweeshuis waar Pontus werkt als visleverancier. Plotseling wordt Pontus verdacht van een moord op Karel Touhout. Pontus moet wegvluchten voor de Schout en zijn Rakkers. De Schout is de commissaris van de stad in de Gouden Eeuw. Pontus meld zich aan bij Lijp Kot (een bendeleider.) Pontus begint als zakkenroller terwijl de Schout hem nog steeds op de hielen zitten. Zal Pontus kunnen bewijzen dat hij geen moord heeft gepleegd of wordt hij opgepakt door de Schout en zijn Rakkers?


Ik vind het echt een fantalatastisch verhaal. Ik weet het ik vind veel verhalen fantalatastisch. Maar dit verhaal steekt met kop,schouders en voeten er boven uit. Het verhaal speelt zich af in de 18de eeuw. Als er een film van dit verhaal wordt gemaakt dan ga ik die echt wel 500 keer kijken met mijn familie. Ik geef het verhaal natuurlijk een 10+ zoals alle andere fantalatastische boeken.

13 augustus 2015

Ik geef je de zon

‘Ik geef je de zon’ gaat over een tweeling, een jongen en een meisje. Ze zijn allebei heel kunstzinnig en hun moeder wil dan ook graag dat ze naar de kunstacademie gaan. De ene, Noah weet al vanaf zijn dertiende dat hij homo is. Hij maakt bijna de hele dag door gedachteschilderijen en vindt overal inspiratie voor kunstwerken. Zijn zusje, Jude is heel populair, heeft veel vrienden en houdt van surfen. Ze maakt hele mooie vliegende zandvrouwen, die ze nooit aan iemand laat zien. Als de tweeling zestien is, is alles anders. Het lijkt wel of ze van leven hebben gewisseld…
Ik zou dit boek een kunstzinnige roman willen noemen. Ik vind de boeken die ik lees snel goed, mooi om te lezen enzovoort, maar dit boek is mijn absolute favoriet op dit moment. Het heeft alles in zich om een verassend, goed, soms grappig, soms heel dramatisch boek te zijn. Ik genoot van het lezen. Ik vond de manier waarop de schrijfster over kunst en kunst maken schreef heel herkenbaar. Ik weet niet of het boek heel toegankelijk is om te lezen. Volgens mij is het taalgebruik niet moeilijk, maar sommige onderwerpen misschien wel.
Ik vind de opbouw van het verhaal goed. Het is net een waaier die zich langzaam uitwaaiert of de zon die opkomt. Er is geen spektakel als einde, het verhaal gaat door, het kabbelt als een beekje en heeft geen woeste golven. Beter gezegd : het zijn een en al woeste golven van mooie stukken tekst die nooit te hoog worden.
Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een dertienjarige Noah en een zestienjarige Jude. Het verhaal van Jude speelt zich dus drie jaar later af na het verhaal van Noah. Dit maakt het interessant en ik denk ook dat dit een extra uitdaging voor de schrijfster was. Ik wist tijdens het lezen- dacht ik -al wat er met Noah zou gaan gebeuren en wat er met Jude gebeurd was. De schrijfster had al veel over de toekomst en het verleden verklapt en moest de aandacht van de lezer trekken met iets anders dan de vraag: “wat zal er in de toekomst met Noah gebeuren?” gelukkig heeft de schrijfster genoeg dingen niet meteen verteld, achterwege gelaten, en omdat ze ook over de kleine details uit het leven van de tweeling schreef, bleef er genoeg te lezen over.
Ik vind dit een origineel verhaal omdat er dingen in gebeuren, die realistisch zijn, waar ik nog nooit iemand over heb zien schrijven. Ik vond dat  sommige hele nare of vervelende situaties knap beschreven werden. Het dramatische tintje van het boek werd niet overdreven erg uitvergroot, wat maakte ( en voor de mensen die dit boek nog niet gelezen hebben is dit volledige wartaal) dat ik pas toen ik het boek uit had en een nachtje geslapen had de echte hoofdzaken en patronen uit het boek zag.
Ik denk dat ‘ik geef je de zon’ geschikt is voor mensen vanaf ongeveer dertien  jaar die zin hebben om een liefdesverhaal dat niet alleen over liefde gaat te lezen, die behoefte hebben aan een roman over kunst en over het leven van jonge kunstenaars, die geïnteresseerd zijn in de ingewikkelde gevolgen van ingrijpende gebeurtenissen in het leven en die gewoon een heel goed boek willen lezen dat hen niet meer loslaat. Voor volwassenen is dit waarschijnlijk een prachtige herinnering aan hoe ze opgroeiden en aan hoe het is om een tiener te zijn – maar ik spreek niet uit ervaring.

WIJ LEUGENAARS

‘’ Wij zijn Sinclairs.
Niemand komt iets te kort.
Niemand heeft het ooit mis.
We wonen-in de zomer tenminste op een prive eiland.
Misschien is dat alles wat je hoeft te weten.
Behalve dat sommige van ons leugenaars zijn.’’

Cadence gaat elk jaar met haar familie naar een eiland, waar ze hun vakantie vieren. Met haar neef Johnny, nicht Mirren en hun vriend Gat, de leugenaars, beleeft ze een heleboel fantastische zomers. Totdat ze tegen een rots aan zwemt en haar geheugen verliest. Als ze twee zomers later terugkomt weet ze niet eens meer wat de werkelijkheid is.

Ik vond dit een prachtig boek. En een misleidend verhaal. Ik vind de manier waarop het boek geschreven is poetisch en bijzonder. Ik denk dat dit een heel ‘tijdloos’ verhaal is. De afloop van het verhaal is verassend en veranderde iets aan het boek, waardoor ik terugdacht aan alles wat ik had gelezen en het veel mooier vond dan toen ik het daadwerkelijk las. Aan het einde van het boek voelde ik meer sympathie voor de bijfiguren, hield ik meer van de hoofdpersonen en wilde ik meteen het verhaal nog een keer lezen.

Ik vind het lastig om een woord te verzinnen dat dit verhaal omschrijft. Het verhaal is niet spannend, maar houdt je wel in zijn greep. Het is geen liefdesverhaal, alhoewel het aspect liefde er zeker in voorkomt. Het gaat over vriendschap en ook weer niet. er komen mensen die anders en vrij durven denken in voor en mensen die dat helemaal niet kunnen. Het verhaal is geen ellenlange aaneenschakeling van gebeurtenissen. Het verhaal is fantastisch.

Ik denk dat wij leugenaars een boek is dat ik niet snel zal vergeten. Het is volgens mij geschikt voor ‘ervaren lezers’, omdat je gewend moet zijn aan boeken wil je echt van dit verhaal kunnen genieten. Ik wil  graag dat iedereen dit boek leest, omdat ik zo blij ben met het feit dat ik het heb gelezen, een echte aanrader dus!