8 januari 2018

Het geheim van het Nachtegaalbos

Het is 1919. Henrietta [ook wel Henry] en haar familie verhuizen naar een oud huis aan zee. De broer van Henrietta is net gestorven en het gezin probeert weer een normaal leven te leiden. Maar ook op zo’n rustige en mooie plek, blijkt dat lastig te zijn. Henrietta’s moeder is depressief. Dokter Hardy, een nogal vreemde dokter, vind Henry, probeert haar te genezen. Henry mag absoluut niet naar haar moeder toe, ze heeft rust nodig. Dokter Hardy geeft haar pilletjes om te slapen. Ondertussen zoek Henry naar een manier om de tijd door te komen. Achter het huis ligt een bos, en ’s avonds, als het donker is, zweeft er een sliertje rook tussen de bomen door, en is er een vaag lichtje te zien. Henry wordt nieuwsgierig en gaat op onderzoek uit. Ze maakt kennis met Mot, een mysterieuze vrouw met wijze woorden die in het bos woont. Samen worden ze het er over eens: De moeder van Henry heeft niet alleen rust nodig, maar vooral liefde. En dan is er nog Helldon, en ene dokter Chilvers waar haar vader en kinderjuffrouw het over hebben….
Het geheim van het Nachtegaalbos is een mooi boek, en zeker aan te raden. Je kan het verdriet van Henry bijna voelen: Haar broer is omgekomen toen er brand was in hun huis, haar vader is op reis, haar moeder is ziek, en haar kinderjuffrouw lijkt Dr. Hardy volledig te vertrouwen. Haar enige troost kan ze vinden bij haar babyzusje, en bij Mot. Er zitten ook goede cliffhangers in het boek, waardoor je graag wilt doorlezen. Het lijkt wel een beetje op een sprookje, er zit ook veel fantasie in. Het boek is voor jongens en meisjes en ik zou zeggen dat het voor 10+ is.

23 november 2017

MIJN MOOISTE HERINNERING EINDIGT HIER

Mel Hannigan lijkt een heel normaal leven te leiden. Maar als je haar echt leert kennen, dan merk je wel dat ze heel wat naars in haar leven meemaakt. Ik zal je eerst maar vertellen dat Mel aan een bipolaire stoornis lijdt. Gelukkig heeft ze daar wel pillen voor, maar je merkt toch wel dat ze soms wat down is en soms heel vrolijk. Ze is niet de enige in haar familie, want haar broer en tante hebben het ook. Maar haar broer, Nolan, die ze als haar grote voorbeeld ziet, is overleden. Hij heeft zelfmoord gepleegd. Wervelwind Joan (haar tante) en haar moeder letten daarom goed op Mel. Maar haar vrienden, die weten van niks. Niks is hun verteld, maar volgens Mel kan dat prima zo. Zij heeft nergens last van, en zij hebben nergens last van. Probleem opgelost toch? Maar wanneer ze de leuke jongen David leert kennen, wiens oma in het bejaardentehuis woont waar Mel werkt, wordt toch wel wat moeilijker om haar ziekte te verbergen. Maar dit is niet het enige probleem. Op een dag staat opeens Annie voor de deur, die een doos heeft voor Zumi en Connor, want ze gaat weg. Even voor de duidelijkheid: dat waren Mels vroegere vrienden, die haar hebben laten vallen, al was dat deels ook de schuld van Mel zelf. Haar hele verleden komt terug, en misschien wordt het dan ook wel tijd voor onthullingen....
Jaja, een prachtig boek. Ik ben zoiezo wel blij met boeken van Eric Lindstrom, zoals Wat jij niet ziet, hij laat echt een hele andere kant zien. Ik wist geeneens wat een bipolaire stoornis was, dus ik ben wel blij dat ik dat nu ook weet. Het werd niet echt duidelijk uitgelegd in het boek, maar als je eenmaal weet hoe zo'n ziekte in elkaar zit, en dan dit boek leest, heb je waarschijnlijk een best goed beeld. Dit onderscheidt het boek wel van andere boeken, al is het voor de rest ook wel beetje zo'n model waarin het normaal begint, steeds erger wordt en dan toch weer goed (is dit een spoiler?). Maar dat heb ik geen last van, de meeste mensen houden van dit soort boeken, want ja, er moet altijd wel wat actie in het verhaal zitten. Het ging over heel veel, maar ik moet wel zeggen dat deze hoofdpersoon wel een hele heftige jeugd heeft. Je kan je heel erg goed inleven, en voelt met haar mee. Wat ik nou echt leuk vind, is dat er een soort puzzeltje in het boek zit. Ik weet niet of ik dat zo goed uitleg, maar ik omschrijf het wel. Bij het begin van ieder hoofdstuk zie je Hamster, Hommel, Hamerhaai en Hannigansje die wat doen, Ik dacht eerst echt van: waaat is dit, maar als het wordt uitgelegd ga je helemaal naar dat stukje kijken en dan is de stemming van Mel nog duidelijker om voor je te zien. Dit van ik nou echt wel leuk, zo'n klein dingetje, wat de puntjes op de i zet, en ja, ik hou van kleine dingen, dus ik vond het heel leuk. Super!

DONKERBLAUWE WOORDEN


Rachel is lang geleden weggegaan uit haar oorspronkelijke stad. Ze verhuisden naar een huis bij het strand, wat Rachel geweldig vond, net zoals haar broer. Het was daar compleet, want er waren niet veel dierbare personen die ze in de stad achtergelaten had. Niet Hendrik in ieder geval, die haar beste vriend was voordat ze wegging. Maar toen stopte dat ook. Ze waren namelijk van plan om "het einde" samen te vieren de laatste nacht, maar natuurlijk viel er weer iets tussen: Amy. Zij had het hart van Hendrik veroverd en dus gingen zij samen "het einde" vieren. Nou, Rachel was er nu wel klaar mee, ze kon zo wel vertrekken. Toch schreef ze nog een afscheidsbrief aan Hendrik, die ze achtergelaten had in de Brievenbibliotheek, een populaire afdeling in de boekenwinkel van de vader van Hendrik. Daarin onthulde ze de waarheid, namelijk dat zij, Rachel, altijd al verliefd was geweest op Hendrik, en dat Amy alleen maar aan zichzelf zou denken. Hiermee sloot ze een hoofdstuk af, en ging verder, maar ze hoopte nog wel dat Hendrik haar ooit zou antwoorden. Wat als hij hetzelfde voelde? Maar toen gebeurde er iets gruwelijks, iets vreselijks, iets wat het leven van Rachel verwoestte: haar broer ging dood. Zij en haar moeder werden nooit meer echt gelukkig, sleepten zich door het leven, en Rachel zakte ook voor haar eindexamen. Dat brengt ons terug naar het heden. Rachel is van plan om terug te gaan naar de stad, om bij haar tante Rose te gaan wonen. Ze vindt het prima, al hoopt ze heel erg dat ze geen contact zal maken met haar verleden, met haar vroegere vrienden. Wat uiteindelijk toch gebeurt, want ja, als iemand terugkeert  naar de stad is dat toch weer iets nieuws. Al gauw ontmoeten Rachel en Hendrik elkaar, allebei niet op hun best: ook Hendrik is iets vreselijks ondergaan, want Amy heeft het uitgemaakt. Maar Hendrik is boos op Rachel, de Rachel die jaren lang niet eens de moeite heeft gedaan om zijn brieven te antwoorden, de Rachel die opeens weg was en niks meer van zich liet horen. Rachel is ook boos op Hendrik, en ja, zo komt er wel een ruzie. Zal de breuk in hun vriendschappelijke relatie zich ooit nog herstellen?
Dit is het hoofdverhaal, maar hier omheen zitten allerlei tierelantijntjes om je brein actief te houden, zoals George, de zus van Hendrik, met haar brieven, en vraag of de boekenwinkel moet gesloten worden. Eerst was het mij niet helemaal duidelijk over wie en wat het nou ging, maar op een gegeven moment begin je de bouw van het boek wel te snappen, en dan zit je ook flink in het verhaal. Het hoofdverhaal en de verhalen eromheen vallen uiteindelijk samen, en dus is fijn, want je wilt wel een compleet einde. Maar het is wel mooi, maar ik weet niet zeker of dit nou de beste manier was om de verschillende verhalen te vertellen, want er stonden geen kopjes bij ofzo. Ik had er geen last van, ik zeg wel dat je er misschien last van zou kunnen hebben dat het boek een beetje warrig in elkaar zit, maar ik vind het wel goed passen zo. Ik vind de omslag wel cool en mooi, het geeft je toch een duidelijk beeld van hoe die brievenbibliotheek er dan uit ziet, en die omslag is gewoon mooi gemaakt, want de waterverf (of andere verf) lijkt net echt. Het verhaal is mooi, origineel en het zette mij wel aan het denken. Er komen heel veel problemen in voor, het is wel echt drama. En de liefde, ja daar gaat het uiteindelijk om. Dus als je daar niet van houdt, dan zou ik als ik jou was maar gewoon dit boek overslaan. Maar ik vond het geweldig en ging er in een razend tempo doorheen, want het gaat allemaal erg snel. Ik heb het boek zeker onthouden en het is een aanrader!

18 november 2017

Escape room


Een briljant bloedstollend boek

Nu is het een grote hype: escaperooms, je wordt opgesloten in een kamer of kamers en krijgt zestig minuten om eruit te ontsnappen. In Nederland alleen zijn er al tientallen. Schrijfster Maren Stoffels heeft een bloedstollend boek geschreven dat zich gedeeltelijk in en om een escaperoom heen afspeelt. In het boek komen vier personages voor, die de hele tijd van perspectief wisselen. Je ziet dus steeds korte stukjes vanuit het perspectief van een persoon, om daarna weer door te wisselen naar de volgende.

Het verhaal draait om vier vrienden die zich opgeven voor een escaperoom. Maar eenmaal binnen blijkt dat het helemaal niet de bedoeling is om ze weer te laten gaan. Al snel blijkt dat een van de vrienden het doelwit is van deze bizarre aanslag, maar wie? En hoe komen ze er weer zo snel mogelijk uit? Terwijl al die vragen door je hoofd heen spoken gebeuren er steeds meer nieuwe dingen die het plot logisch uiteenzetten.

Je kan echt merken dat de schrijfster heel veel escaperooms heeft gespeeld, omdat de omgeving en het spel heel erg realistisch worden weergegeven. Het tempo in het boek blijft de hele tijd heel hoog, waardoor het spannend blijft tot het eind. Een aanrader dus.

13 november 2017

Meisje Jongen

Als Marit [Meisje] en Morten [Jongen], een tweeling, in de trein naar Sørland, Zuidland, zitten komt Morten met een plan. Marit is een erg jongensachtig meisje en houdt het liefst van spannende dingen, Morten vindt het veel leuker om te praten en toneel te spelen. Waarom zouden ze niet gewoon van rol kunnen wisselen? Marit wordt Morten en Morten Marit. Voor heel even. Gewoon om een lolletje uit te kunnen halen met hun grootouders. Om te kunnen voelen hoe het is om de andere van de tweeling te zijn, hoe mensen dan met je omgaan en tegen je praten. Het lijkt helemaal goed te gaan, maar net op het punt dat de twee hun geheim bekend willen maken staan er twee kinderen voor de deur. Broer en zus. Stefan en Silje. Ze willen graag wat leuks doen met Marit en Morten. Al snel wordt er vriendschap gesloten, alleen zorgt dat voor grote problemen. Aan het begin is het alleen maar leuk, maar al gauw komt er een probleem opzetten: Kunnen ze het niet beter vertellen of nog even wachten? Als ze het vertellen is het snel over met de pret, maar als ze nog wachten kan het alleen maar erger worden. Ze besluiten om nog even verder te gaan. Langzaam maar zeker begint het uit de hand te lopen. Hun grootouders en de tante en oom van Silje en Stefan hebben nog steeds niks door. Marit [Morten] kan het heel goed met Silje vinden, maar zal ze hem nog steeds aardig vinden als hij verteld dat hij geen Marit, maar Morten is? En wat zou Stefan wel niet denken, Morten, die zo stoer leek te zijn, hield hem de hele tijd voor de gek en bleek een meisje te zijn?!
Het verhaal leest niet heel lekker, maar is zo bijzonder, uniek en goed bedacht, dat je toch verder wilt lezen. Het is ook nog eens grappig, omdat de tweeling natuurlijk toch nog wel eens foutjes maakt. Zo gaat Marit [Morten] dus per ongeluk naar de herenwc. En als de vier kinderen 3 andere jongens ontmoeten, gaat het al helemaal mis. Morten [Marit] krijgt problemen met de politie en Marit [Morten] ontmoet iemand die hij nooit zou willen ontmoeten als hij er als een meisje bij loopt. Het verhaal is origineel, omdat het heel erg gaat over rollenpatronen. Veel mensen denken altijd dat meisjes slim, rustig en sociaal zijn en van paarden en roze houden. Jongens zijn drukker, houden van spannende dingen en praten niet zoveel, proberen altijd stoer te doen. Maar er zijn ook veel gevallen waarin dat helemaal niet zo is. Meisjes kunnen ook best in bomen klimmen en jongens kunnen ook paardrijden. Daarom is het boek ook nog eens heel leerzaam. Want niemand is hetzelfde. En het idee is gewoon heel grappig, een tweeling die ruilt van naam en doet alsof de een de ander is!
Ik zou het boek zeker aanraden, ook voor jongere kinderen, omdat het belangrijk is om niet gelijk een vooroordeel te hebben over meisjes-of jongensgedrag. Dat komt in dit boek heel erg naar voren. Ik zou het dus zeker aanraden! Het is [natuurlijk] voor jongens en meisjes. Ik geef het een 7,5.
Veel leesplezier!